Kachin News Group

ရေခဲတောင်ခြေက လယ်စပါးခင်းတွေရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ရက်များ

“ကျွန်တော့်လယ်က ကျွန်တော့်အသက်ထက် နှစ်ဆလောက် အသက်ကြီးတယ်…” အဲဒီစကားကို ပြောတဲ့အချိန်မှာ အသက် ၅၈ နှစ်အရွယ် ဦးဖုန်ရမ် (အမည်လွှဲ) ရဲ့ အသံက တုန်နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေကလည်း တစ်နေရာကို ငေးနေသလို၊ အတိတ်က သူ့ဘဝကို ပြန်မြင်နေရသလိုပါပဲ။ သူ့အတွက် အဲဒီလယ်ဟာ မြေတစ်ကွက် မဟုတ်ဘူး။ အဖိုး၊ အဖေ လက်ထက်ကတည်းက အမွေဆက်ခံလာတဲ့ မိသားစုရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း၊ သားသမီးတွေကို ကျွေးမွေးခဲ့တဲ့ ထမင်းအိုး၊ သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးရဲ့ အမှတ်တရတွေပါ။ ပူတာအိုမြို့ သုတ္ထန်ရပ်ကွက်မှာ နေထိုင်တဲ့ ဦးဖုန်ရမ်ဟာ ဇနီး၊ သားသုံးယောက်၊ သမီးတစ်ယောက်နဲ့အတူ အဲဒီလယ်နှစ်ဧကကို မှီခိုပြီး ဘဝကို တည်ဆောက်လာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ပါပြီ။ ပူတာအိုလို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ လူတော်တော်များများ မျက်စိထဲ ပေါ်လာတာက ရေခဲတောင်တွေ၊ မြူနှင်းတွေနဲ့ စိမ်းစိုနေတဲ့ စပါးခင်းတွေပါ။ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ မြောက်ဘက်အစွန်ဆုံးမှာရှိတဲ့ ဒီဒေသဟာ သဘာဝအလှအပတွေနဲ့ ကျော်ကြားပြီး၊ အရင်ကပြည်တွင်းပြည်ပ ခရီးသွားတွေ အမြဲလာရောက်လည်ပတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ အဲဒီမြင်ကွင်းတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာနေပါတယ်။ တစ်ချိန်က စပါးလှိုင်းတွေ ဝေခဲ့တဲ့ လယ်ကွင်းတချို့မှာ အခုတော့ မြေစာပုံတွေ၊ ရွှေတူးစက်ကြီးတွေ၊ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ လယ်ကွက်တွေနဲ့သာ တွေ့ရတော့တယ်။ လယ်သမားအများစုကလည်း ကိုယ့်လယ်ကို စွန့်ခွာပြီး တခြားအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ရှာဖွေနေရတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေကြပါတယ်။ ဦးဖုန်ရမ်ကလည်း အဲဒီအပြောင်းအလဲကို ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသူတစ်ယောက်ပါ။ “ကျွန်တော့်လယ်က ကျွန်တော့်အသက်ထက် နှစ်ဆလောက် အသက်ကြီးတယ်။ ကျွန်တော့်အဖိုးခေတ်ကတည်းက ဒီလယ်ကို လုပ်ကိုင်လာတာ။ အခုတော့ မြေစာပုံ ဖြစ်သွားပြီ။ ကျွန်တော်လည်း ကြုံရာကျပန်းအလုပ်သမား ဖြစ်လာတော့မယ်။ တွေးကြည့်တိုင်း ရင်နာတယ်။“ ဗမာစကားကို မပီမသ ပြောနေတဲ့ သူ့အသံထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လယ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ နာကျင်မှုကို အတိုင်းသား ခံစားရပါတယ်။ တကယ်တော့ ဦးဖုန်ရမ်ရဲ့ အဖြစ်ဟာ သူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ဇာတ်လမ်း မဟုတ်ပါဘူး။ ပူတာအိုဒေသမှာ နေထိုင်သူအများစုဟာ ဘိုးဘွားအစဉ်အဆက် လယ်ယာလုပ်ငန်းကို အားထားပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုလာကြသူတွေပါ။ အဖိုးခေတ်၊ အဖေခေတ်ကတည်းက စိုက်ပျိုးလာတဲ့ လယ်တွေကို သားသမီးလက်ထဲ ဆက်လက်အပ်နှံဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့ကြပေမယ့် အခုတော့ အဲဒီမျှော်လင့်ချက်တွေဟာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာနေပါတယ်။ ဦးဖုန်ရမ်အတွက်တော့ ၂၀၂၄ ခုနှစ် မေလဟာ သူ့ဘဝကို အပြီးအပိုင် ပြောင်းလဲသွားစေတဲ့ အချိန်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ နှစ်တိုင်း မေလနဲ့ ဇွန်လဆိုတာ သူ့အတွက် အပျော်ဆုံးရာသီပါ။ လယ်ထွန်မယ်၊ ကောက်စိုက်မယ်၊ လာမယ့်တစ်နှစ်စာ မိသားစုစားဝတ်နေရေးကို စတင်တည်ဆောက်မယ့် အချိန်ပါ။ ဒါပေမယ့် ၂၀၂၄ ခုနှစ်မှာတော့ အဲဒီအရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ လယ်တစ်ကွက်နဲ့ မိသားစုတစ်စုရဲ့ ကံကြမ္မာ နှစ်တိုင်း မေလရောက်ရင် ဦးဖုန်ရမ်အတွက် အလုပ်အများဆုံးရာသီ စတင်ပါတယ်။ လယ်ထွန်ရမယ်၊ ကောက်စိုက်ဖို့ ပြင်ရမယ်၊ လာမယ့်တစ်နှစ်စာ မိသားစုစားဝတ်နေရေးကို စတင်တည်ဆောက်ရမယ့် အချိန်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ၂၀၂၄ ခုနှစ် မေလမှာတော့ အရင်နှစ်တွေနဲ့ မတူတော့ပါဘူး။ စစ်ရေးအခြေအနေတွေကြောင့် ပူတာအို–မြစ်ကြီးနားလမ်းကို မတ်လကနေ မေလအထိ သုံးလနီးပါး ပိတ်ထားခဲ့ပါတယ်။ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ပြတ်တောက်သွားတာနဲ့အမျှ ပူတာအိုဒေသတစ်ခုလုံးမှာ စက်သုံးဆီ ရှားပါးလာပါတယ်။ လက်ကျန်ဒီဇယ်ရှိတဲ့ ဆိုင်တချို့ကတော့ ဈေးကို အဆမတန် မြှင့်တင်ရောင်းချခဲ့ကြပါတယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကျပ်သောင်းဂဏန်းနဲ့ ဝယ်လို့ရတဲ့ ဒီဇယ်တစ်ပုလင်း လက်ရှိသိန်းဂဏန်း၊ တစ်ပေပါကို သိန်းဆယ်ချီအထိ မြင့်တက်သွားခဲ့တာပါ။ ဒီဈေးနှုန်းက တောင်သူတွေအတွက် လယ်မထွန်နဲ့လို့ ပြောလိုက်သလိုပါပဲ။ အရင်နှစ်တွေတုန်းက ဦးဖုန်ရမ်ဟာ လယ်တစ်ဧက ထွန်ဖို့ စက်သုံးဆီဖိုး ကျပ်တစ်သိန်းခွဲလောက်သာ ကုန်ကျခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ၂၀၂၄ ခုနှစ်မှာတော့ လယ်တစ်ဧကတည်းကို ထွန်ဖို့ သိန်းသုံးဆယ်ဝန်းကျင်အထိ ကုန်ကျမယ့် အခြေအနေ ဖြစ်သွားပါတယ်။…

တိတ်တဆိတ်အသက်နုတ်နေတဲ့ ငှက်ဖျားအန္တရာယ်

စစ်ယာဉ်တန်းတွေ မပခဆီ ဆက်တိုက်ဝင်ရောက်နေမှုက ဘာကိုပြသနေသလဲ